Ποίημα “Μονόδρομος η φυγή” της Ελένης Στοϊλου


Σκόνη από χώμα αιωρείται παντού
Η δίνη του Βοριά όλα τα σκορπίζει
Ερμητικά κλειστή η πόρτα της καρδιάς
Πνίγει λυγμούς από τα χείλη


Η ελπίδα σίγασε στην σιωπή
Η ιστορία παρέκλεινε της πεπατημένης
Αμέτρητα τα εμπόδια, δύσκολες οι στροφές
Διαδρομή ανεκπλήρωτη, πληγή που ματώνει


Μονόδρομος φαντάζει η φυγή
Από το αδιέξοδο που η ψυχή πλανιέται
Η επιστροφή πλέον δεν έχει μορφή

Έπαψε πλέον να αγαπιέται
Ψάχνεις ολονυχτής παρηγοριά
Σε οργασμό το νυχτολούλουδο μεθάει
Υποσχέσεις που σημάδεψαν την προσμονή
Χάθηκαν στον πεζόδρομο της ψυχής που πονάει


Καινούργιος έρωτας γεννιέται ξανά
Ταχύτατα τα βήματα σε πλησιάζουν
Η Άνοιξη ατελείωτα χαμογελά
Μακρινοί περίπατοι που έρωτα στάζουν


Ελένη Σοφία – Στοΐλου

Plugin Kapsule Corp