“ΟΤΑΝ Η ΚΡΙΣΗ ΡΙΧΝΕΙ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ”

Μία τρικυμία σαφώς φέρνει τα πάνω – κάτω. Δίνει αναστάτωση, δημιουργεί ανακατωσούρα, περιπλέκει βυθό, γλιστρώντας μέσα σε αυτόν, ότι ευγενή κρατιόταν στην στεριά. Μία τρικυμία είναι ικανή και άξια, να γίνει ο πιο καλός πραγματογνώμονας, για το αν το σκαρί μας αντέχει. Μία θαλασσοταραχή, μία καταιγίδα, κάτι κακό που έφυγε, η κάτι κακό που θα έρθει, είναι το μόνο ικανό, να μας αφήσει πιότερο σοφούς και πιότερο ανδρειωμένους. Είναι το μόνο ικανό να μας δώσει το έναυσμα, να γίνουμε ακόμη πιο καλοί και ακόμη πιο ευγνώμονες, για το κάθε σήμερα που έρχεται και γίνεται εχθές.

Μία καταιγίδα πάντα αφήνει πίσω μούσκεμο, αφήνει μνήμες, ιαχές και πατήματα επάνω στο βρεγμένο χώμα. Και μετά πάντα δεν ξεχνάς, δεν ξεχνάς αυτούς που ακόμη και χωρίς να τους γνώριζες, χωρίς να ήξερες το πόσο καλοί είναι, γιατί απλά δεν το διέδιδαν, απλά δεν το διαλαλούσαν, σου άπλωσαν το χέρι. Εκείνο το χέρι, που αν και ήταν βρεγμένο και γλιστρούσε, γιατί και οι ίδιοι είχαν πληγεί, σε βοήθησε, σου έδωσε τροφή, νερό, μία κουβέντα παρηγοριάς και αυτό στάθηκε αρκετό να σε στεγνώσει και να σε ζεστάνει. Και μετά στο απάγκιο, αρχίζουν τον χορό οι απορίες για τους απόντες, τους κοινωνούς της καλοσύνης, αυτούς που την διαλαλούσαν και την έταζαν πρωτίστως.

Αυτούς τους λειτουργούς, γιατί έτσι θεωρούνται και πόσο πραγματικά τραγελαφικό να ζητάς την αρωγή τους, και εκείνοι να σε παραπέμπουν στην εκκλησία και τι να πρωτοκάνει πια αυτή η εκκλησία; Τον ρόλο του κράτους προστάτη; Μήπως έχουμε μπερδέψει τους ρόλους; Μήπως έχει αναμιχθεί ο θίασος, με το κοινό; Απόντες, μικροί, ανώριμοι και ανίσχυροι, έναντι στο μεγαλείο της προσφοράς, που δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη, γιατί είναι μεγάλη από μόνη της η ΠΡΟΣΦΟΡΑ και η ΑΓΑΠΗ. Γι’ αυτό κλειστή η ακοή μας, στους αυτοπροβάλλοντες την προσφορά και το κοινωνικό γίγνεσθαι, γιατί ότι αξίζει είναι σιωπηλό !

ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΡΙΤΑΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Plugin Kapsule Corp